Człowiek wobec cierpienia i śmierci. Omów zagadnienie na podstawie Dżumy Alberta Camusa. W swojej odpowiedzi uwzględnij również wybrany kontekst.

Jak podejść do tego pytania

Ponieważ Dżuma to powieść parabola, zaraza oznacza każde zło i cierpienie, które spada na człowieka bez sensu i zapowiedzi. Pytanie dotyczy więc repertuaru postaw wobec cierpienia i śmierci: bunt i solidarna walka, ucieczka, religijne tłumaczenie zła. Pułapka: relacjonowanie przebiegu epidemii zamiast zestawienia i oceny postaw bohaterów - to one są odpowiedzią na pytanie.

Lektura i konteksty

Oś wypowiedzi: doktor Rieux, który nie wierzy w Boga, ale leczy bez wytchnienia, bo uważa to za zwykłą uczciwość i obowiązek; Tarrou, organizator ochotniczych oddziałów, szukający świętości bez Boga; Rambert, który przechodzi drogę od prób ucieczki do miasta ukochanej po decyzję o pozostaniu - od szczęścia prywatnego do solidarności. Ojciec Paneloux reprezentuje interpretację religijną, którą podważa wstrząsająca śmierć niewinnego dziecka. Kontekst: filozofia egzystencjalizmu i Camusowska idea buntu wobec absurdu; można też sięgnąć po biblijną Księgę Hioba jako najstarsze pytanie o niezawinione cierpienie.

Proponowany plan wypowiedzi

1. 1Teza: wobec cierpienia i śmierci człowiek nie znajduje sensu, ale może wybrać bunt i solidarność zamiast rezygnacji - i w tym wyborze zachowuje godność.
2. 2Rieux: codzienna, pozbawiona patosu walka z zarazą jako postawa uczciwości wobec ludzi, nie heroizmu na pokaz.
3. 3Rambert i Tarrou: droga od prywatnego szczęścia do solidarności oraz próba bycia dobrym bez oparcia w religii.
4. 4Paneloux i śmierć dziecka: kryzys religijnego tłumaczenia zła w konfrontacji z cierpieniem niewinnego.
5. 5Kontekst i wniosek: egzystencjalistyczna koncepcja absurdu i buntu - sensem życia w świecie bez gwarancji jest sama walka po stronie człowieka.